domingo, 18 de diciembre de 2011

CALLES AMARGAS


Calles Amargas, mi primer libro, es una historia que podría ser real. No todas las historias son alegres o con finales felices, historias,...Todas las historias son sueños o recuerdos, pueden ser reales o fantásticas, o quizás podrían llegar a serlo, que puedan ser reales tan solo depende de nosotros, de nuestras ilusiones y alegrías, aunque como en esta historia siempre hay un destino incierto que no podemos controlar.



martes, 6 de diciembre de 2011

CARPE DIEM

carpe_diem_virsc
El sol ilumina las viejas calles empedradas de la ciudad, vacías, solitarias, hacia horas que había amanecido, pero él aun no se había acostado, llevaba horas deambulando, sin pensar, perdido en si mismo, dándole vueltas siempre a la misma historia,… Ella ya no estaba, se había marchado, seguramente no la volvería a ver, sin un adiós, sin ninguna explicación, parecía haberse esfumado,..Aunque el sol brillaba, él tan solo veía sombras.

¿Que haría sin ella? sin su sonrisa, su dulzura,...¿Seria capaz de seguir?

Andaba sin rumbo fijo, al llegar a la plaza, encontró a unos niños jugando alegres, sin preocupaciones, sin tristeza, ajenos al mundo que les rodea,..
Entonces se dio cuenta que de nada sirve lamentase, el pasado no volverá, y del futuro no sabemos nada.




domingo, 4 de diciembre de 2011

¿PRÓXIMA PARADA?

Vías férreas y oxidadas, olvidadas quizás por el paso del tiempo que se pierden en la inmensidad del horizonte, que atraviesan montañas y desfiladeros, que nos guían hasta exóticos y misteriosos destinos.

El placer de viajar en tren, de recorrer distancias en esos antiguos vagones, ahora remodelados, rediseñados,  nos embarcamos así, en fantásticos viajes llenos de ilusiones y otros, llenos de misterio.
Simplemente esperando al tren ya comienza el primer viaje, imaginándonos como será, llenos de ilusión por comenzarlo y dirigirnos hacia el horizonte.

Las vías son como la vida misma, por las que viajaremos hacia un destino incierto, misterioso, y porque no hermoso. 

sábado, 3 de diciembre de 2011

Tiempos Oscuros

virsc
Tiempos oscuros recorren ahora las ruinas de antiguas ciudades, de modernos edificios que rozaban el cielo, en cuyas azoteas podías incluso imaginar el coger las nubes, y podías sentir como la ciudad quedaba a tus pies, sin embargo, ahora tan solo hay miseria, polvo y destrucción; aquellos que soñaron con ciudades modernas, aquellos que tuvieron la belleza en sus manos enloquecieron por el poder y el dinero, el ansia de poseer mas les corrompió hasta llegar a la destrucción, soñaron con la creación, la perfección, y sin embargo su anhelo de riqueza les llevo mucho mas lejos, mas allá de confines inimaginables, oscuros, donde tan solo encontraron la locura, locura que les llevo a la guerra y la devastación.
Por eso ahora tan solo nos quedan los recuerdos y las imágenes de un tiempo donde aun existía la belleza.




Publicado: http://www.fotojuglar.com/?p=284
fotografa: virsc: http://obture.com/user/feelfree_vsc


sábado, 17 de mayo de 2008

Miradas Sen Mirar

    Miradas Sen Mirar


  Henar chego ao metro; no anden xente esperando, cando de súpeto a súa mirada crúzase coa dunha mozo na súa mesma situacion; como todo o mundo nese momento ela aparto a mirada; e miro cara abaixo; Seguiria mirando aquel mozo? 
Chego o metro, o vagon estaba cheo, quedouse de pé mirando pola fiestra escura. Cando Henar observo de novo o vagon, cruzo outra vez a mirada con aquel mozo, porque a miraba?
         
      Baixase na mesma parada de sempre e chego á rúa, onde xa habia escurecido.
A rúa estaba vacia; mentres camiñaba sintio o eco duns pasos, miro de reojo; era aquel rapaz do meto. Comenzou a andar máis rapido; pero o ruído dos zapatos do mozo aínda a seguian. Comenzo a poñerse nerviosa; pola súa cabeza pensamentos estraños, dubidosos, porque a seguia? Quen era el?
Pero ao dobrar a esquina da rúa parouse esperandole.    O mozo achegábase cara a ela, cun paso firme e relaxado. De súpeto ao chegar á súa altura o rapaz non se paro, paso rozando o seu pelo e siguio adiante; Non dixo nada. Non volvio a cruzar con ela a súa mirada. Simplemente siguio andando.



II.Premio Relato Corto Castelao. Dia das Letras Galegas.UCM.